Işığa Tutunan Ruh

Bazen insanın bir alışkanlığı olur — pencereye bakmak.Dışarıda hiçbir şey olmasa bile.Sadece gökyüzü ve rüzgâr olsa bile.Yine de bakarız.Sanki birini bekliyormuşuz gibi.Sanki hâlâ bir umut varmış gibi.

İnsanın tutunacak bir şeye ihtiyacı vardır.Bazen başka bir insana.Bazen her sabah aynı limon dilimiyle dolan çay bardağına.Bazen bir fırının önünden geçerken duyduğu tarçın kokusuna —hiç içeri girmemiş olsan bile. Bu ışığa bağlılık, bildiğimiz fiziksel bir ışıktan ibaret değil.Bu, içimizdeki ışığa olan bağlılık.

Kendi ışığını kendin yaratırsın.Her acele etmeme kararında.Her sıcaklıkla verdiğin cevapta.Kendini kısmadığında — gri bir günde bile.

Huzur yastıklarda değil.Huzur, kendin olmana izin verilen yerdedir.